Wprowadzenie obowiązkowej weryfikacji wieku w europejskiej przestrzeni cyfrowej to jeden z najbardziej kontrowersyjnych procesów legislacyjnych ostatnich lat. Stoimy przed fundamentalnym dylematem współczesnego Internetu: jak skutecznie chronić dzieci przed szkodliwymi treściami, nie zamieniając sieci w przestrzeń stałego nadzoru nad dorosłymi? Choć intencje ustawodawców wydają się słuszne, diabeł tkwi w szczegółach technicznych, które mogą na zawsze zmienić koncepcję prywatności w sieci.
Największym ryzykiem związanym z nowymi przepisami jest konieczność udostępnienia platformom danych, których wcześniej nie potrzebowały. Przez lata większość aplikacji opierała się na deklarowanym wieku użytkownika, ale nadchodzące przepisy wymagają tzw. twardej weryfikacji. W praktyce może to oznaczać wysyłanie skanów dokumentów tożsamości bezpośrednio do baz danych firm komercyjnych, wykorzystywanie biometrii twarzy opartej na algorytmach sztucznej inteligencji lub integrację kont w mediach społecznościowych z rządowymi systemami identyfikacji, takimi jak mObywatel. Każde takie gromadzenie informacji automatycznie staje się celem cyberprzestępców, a potencjalny wyciek z popularnej platformy może skutkować masową kradzieżą tożsamości na niespotykaną dotąd skalę.
Czytaj więcej Weryfikacja wieku w Europie: czy ochrona dzieci będzie kosztem naszej prywatności?
W roku 2026 tradycyjne chatboty, z którymi pisaliśmy na prostych czatach zostają zastępowane przez agentów AI- systemy, które nie tylko odpowiadają na pytania, ale potrafią działać w naszym imieniu. Według prognoz Deloitte, już za rok połowa firm korzystających ze sztucznej inteligencji udostępni nam takich autonomicznych pomocników.
